યાદ છે, ઘોડાગાડી

જલસા પડતા અમદાવાદની ઘોડાગાડીમાં બેસવાના ! અમદાવાદના સી.જી.રોડ જેવા ભરચક બાળપણમાં ઘોડાગાડીની બાજુમાં બેસવાનો જામો કાંઈ ઓર જ પડતો હતો. ઇંગ્લેન્ડના ઘનઘોર જંગલો વચ્ચે આવેલા શાહી બ્રિટિશ મહેલમાંથી જાદુગર જેવી લાંબી કાળી હેટ પહેરીને કાઉન્ટ ડ્રેક્યુલા એની આલિશાન ચાર ઘોડાવાળી બગીમાં ઘોડાઓને ચાબુક ફટકારતો નીકળે, એવો વટ અમારો ચડ્ડી–ખમીસમાં પડતો અથવા અમે એવું માનતા. ઘોડાગાડાળો એના ઘોડાને ચાબુક ફટકારે. એ જોવાની થ્રિલ ઉપડતી અને ખભો હલાવીને કહેતાં, ‘કાકા, એક ચાબુક મને ફટકારવા દોને !’ એ નહોતી ખબર કે ગાડીવાળો ચાબુક ફટકારે, ઐ તો નામની અવાજ કરવા પૂરતી હોય. ઘોડાને સાચેસાચ ઝૂડી નાંખવા માટે નહીં. મને તો છેક સુધી વિશ્વાસ હતો કે, ઘોડો કદી સામી ચાબુક નહીં ફટકારે. એ જોર ઉપર જોર ચડતું.

પણ ડ્રેક્યુલા બનવાના ધખારા તો એની ફિલ્મ ‘ધ હોરર ઓફ ડ્રેક્યુલા’ જોઇ, એમાં જ ઊતરી ગયા. નહોતો જોયો ત્યાં સુધી ડ્રેક્યુલો મને કોઇ મંદિરના ગાદીપતિ મહારાજ જેવો લાગતો. મહારાજો કપાળ પર તિલક કરે અને ડ્રેક્યુલા બે હોઠના ખૂણામાંથી લોહીના રેગાડા કાઢે. જોયા પછી ખબર પડી કે, એ કાંઇ સારો માણસ નહોતો. વચલા બે દાંતને બાદ કરીને સાઇડના બે મોટા રાક્ષસી દાંત વડે હાળો બચકાં ભરી લેતો અને ગળા ઉપર બે કાણાં પાડીને મહીંથી લોહીઓ પીતો, પણ ડ્રેક્યુલાના કાણાંમાંથી લોહી નીકળે, ગુજરાતી વાઇફોના ગોરધનોના કપાળમાંથી નીકળે. કોઈના લોહીઓ પીવા નહીં, ડ્રેક્યુલા જેવી શાનદાર ઘોડાવાળી બગી ચલાવવા મળે, એ ડ્રીમ રહેતું, પણ એની અસલિયત જાણ્યા પછી ડ્રેક્યુલા બનવાનાં સપનાં ત્યાં જ પડતાં મૂકીને ઘોડાગાડીવાળા બનવાનાં સપનાં શરૂ કર્યાં. ક તો કોઈ સરસેનાપતિ નગરની લટાર મારવા નીકળ્યા હોય, એવો ગર્વ થાય અને ઘોડાને ચાબુક મારવા મળે. એનો સટાક કરતો અવાજ અમારું સંગીત હતું. સ્કૂલે ઘોડે ચઢીને, આઇ મીન સાઇકલ પર ચઢીને જવાના એ ઉંમરમાંય અમારા વિચારો રજવાડી હતા. ભલે ચલાવતા સાયકલ, પણ મારા વિચારો શાહી હતા. ઘોડાગાડી તો ડ્રેક્યુલાવાળી જ ! આજે ય દુનિયાભરનો એકેય ગુજરાતી એની સાઇકલને ‘સાઇકલ’ નહીં, ‘ગાડી’ કહે છે. સ્કૂલનો પટાવાળોય સાઇકલ પર આવે, માસ્તરો ય સાઇકલ પર આવે ને અમે... તો પછી ફરક શું ? ફાધરને ચોખ્ખેચોખ્ખું સંભળાવી દીધેલું કે, ‘મને અપાવવી હોય તો ઘોડાગાડી અપાવો, સાઇકલ–ફાઇકલ નહીં !

ચાબુક જેવો અવાજ મધરને સંભળાયેલો, ફાધરે અમને એક સટ્ટાક કરતી ચોડી દીધેલી એનો, પણ એમાં વાંક ફાધરનો હતો. એ એવું સમજેલા કે, ભણીગણીને હું ઘોડાગાડીવાળો બનવા માંગું છું. ‘લાલ દરવાજા બે રૂપિયા, મણિનગર ચાર રૂપિયા’ની બૂમો પાડીને સવારી બોલાવતો ગાડીવાન ! હકીકતમાં ફાધર સમજી શકેલા નહીં કે, ‘અમે તો ચાર ઘોડાવાળી શાહી બગી લેવા માંગીએ છીએ, ચાર પંક્ચરવાળી સાઇકલ નહીં !’

ઘોડાગાડીનો આકાર કોરી નદીના કિનારે કોક ગરીબની ઝૂંપડી જેવો લાગે, પણ શહેરના રસ્તાઓ ઉપર આવી ગયા પછી દુબઇની સડકો પર કોઈ માલેતુજાર આરબશાહી ‘બુગાટી’ લઇને નીકળ્યો હોય એવો જામો પડે. એટલિસ્ટ, રસ્તે પસાર થતી જોવામાં !

અલબત્ત, ઘોડાગાડીઓ આખા ગુજરાતમાં હતી, પણ અમદાવાદની ઘોડાગાડીની તોલે એકે ય ન આવે. અમદાવાદવાળીની વિશિષ્ટતા એની મનલુભાવન ડિઝાઇનમાં હતી. ઝવેરી પાસે વીંટી ખરીદો એમાં કેવું રૂપકડું બોક્સ આવે ! એવા બોક્સથી બનેલી ગાડી. (ઘણી વાર તો વીંટી કરતાં બોક્સ વધારે સારું લાગતું, પણ એ આંગળીમાં પહેરાય નહીં, એટલે વીંટીથી ચલાવી લેતા.) ચારે બાજુએ બારીઓ જ બારીઓ ને છેલ્લે થોડી જગ્યા વધતી હોય, ત્યાં ઘોડાગાડીનો દરવાજો, પણ બેઠાં પછી ચારે બાજુથી બંધ, લંડનથી વાઇસરોય બેસવા આવ્યા હોય, એમ ઘોડાગાડીવાળો નીચે ઊતરીને ગાડીની પાછળનો દરવાજો બે–ચાર મુઠ્ઠી પછાડીને બંધ કરી જાય, સ્ટોપર મારી આપે, ગ્રાહકના આદર–સત્કાર માટે નહીં, પેસેન્જરો ગબડી ન પડે એ માટે. કારણ એ બોક્સ જેવી ગાડી આગળથી ઊંચી અને પાછળથી નમેલી રહેતી. દરવાજો ખુલ્લો રહી ગયો હોય તો પાછળવાળા પેસેન્જરો ક્યારે અને ક્યાં ગબડી પડ્યા એની ઘોડાને કે ગાડીવાળાને ખબર ન પડે. એ હિસાબે દરવાજો ટાઇટ બંધ થતો. પાછળ દરવાજા પાસે બેઠેલા બે પેસેન્જરો એમના ફાધરની હોટેલના સોફા પર બેઠા હોય એવા ઠાઠથી બેસતાં, પણ એની સામેવાળા ‘હમણાં એમની ઉપર પડશે,’ એવા ઝૂકેલા અને ભયના માર્યા બેઠાં હતા.

એ વખતે શહેર અમદાવાદમાં ગાડી (કાર)ની સખ્યા નામ પૂરતી હતી. રિક્ષામાં ફક્ત બે જ પેસેન્જર લેવાની છૂટ હતી. ટેક્સીઓ અમદાવાદનું કામ નહીં. બહુ બહુ તો એરપોર્ટ જવા માટે વપરાય. એ ય ભદ્રકાળીના મંદિર સામે માંડ ત્રણ–ચાર ઊભી હોય. વખાના માર્યા આપણે ટેક્સી ભાડે કરવા જઇએ, તો ટેક્સી ખરીદવા આવ્યા હોઇશું, એવો પેલો રાજી થાય ને લેવાદેવા વગરનું હિન્દી બોલે, ‘આઓ સા’બ... જાના કહાં હૈ ?’ એને ય ખબર હોયકે એરપોર્ટના પેસેન્જર છે, એટલે ‘ચીરીને’ ભાડું માંગે. એ વખતની બેન્કોમાં ટેક્સીભાડું ચૂકવવા લોન મળતી નહીં. ઘરઘરની પસંદ કેવળ લાલ બસ હતી. જેને આજે એ.એમ.ટી.એસ. કહે છે. એક આનો (છ પૈસા) ટિકિટ ને તોય નહોતી પોસાતી, બોલો ! આ બાજુ આપણે પેટ્રોલના ભાવવધારાની રાડું નાખીએ છીએ.

ઘોડાગાડી મોંઘી બહુ પડતી, કારણ કે એમાં ચાર પ્લસ વન સવારી આવે. નાના છોકરાને ગાડીવાનની બાજુમાં બેસાડી દેવાનો. મહીં કેટલા પેસેન્જરો લેવાના છે, એનો માપદંડ ઘોડો ઊંચો થઈને લટકી પડે છે કે નહીં, એ હતો. ઘોડો ભડકે નહીં, એટલે એની બંને આંખો ઢંકાય, એવાં ચામડાના ચશ્માં પહેરાવતાં. લોકો એમ માનતા કે, આજુબાજુએ ટ્રાફિક જોઇને એ ભડકે નહીં માટે પહેરાવતા હશે. વાસ્તવમાં, ઘોડોય આખરે પુરુષ છે. ચાલુ સવારીએ એની નજર ‘હખણી’ રહે, એ માટેના ‘ચશ્માં’ હતાં.

મારા જામનગરની જેમ, કાઠિયાવાડની ઘોડાગાડીઓ તદ્દન જુદી. આખી ખુલ્લી અને વચમાં પાર્ટિશન. (ફિલ્મ ‘શોલે’માં બસંતીની ઘોડાગાડી જેવી)  પણ એમાં ઘોડાની તબિયત બરાબર ન રહેતી હોય કે પાછળ બેઠેલા વધારે પડતાં તંદુરસ્ત હોય, એ લોકોના બેસતાની સાથે ઘોડો ચારે પગે હવામાં અધ્ધર જતાં કોમિક દ્રશ્યો રોજના હતાં. ઘોડાને ધરતી પર પાછો લાવવા માટે ગાડીવાળો આગળ જઇને વાંસડા ઉપર કૂદકો મારીને લટકે, ત્યારે વજન બેલેન્સ થાય. જન્નત ધરતી પર ઊતરી આવ્યા પછી ગાડીવાળો ખિજાય, ઘોડા ઉપર નહીં, પેસેન્જરો ઉપર. ‘આવડાં મોટાં પેટો બનાઇવાં છે ? થોડી ઘોડાનીય દયા ખાતા હો તો !’

આજે આવિ શાહી સવારીઓને પચાસ વર્ષ થઇ ગયાં. એટલિસ્ટ, શહેરમાં તો કકોઇ દેખાતી નથી. જે દેખાય છે તે વયોવૃદ્ધ અને નિવૃત્ત ઘોડાઓ ગાર્ડનના બાંકડે બેઠેલા. એમની વાડી ઘેર પડી છે, જે એમનાં શાહી સંતાનો અને શાહી વહુઓ વાપરે છે, પણ અસલી શહેનશાહોને તો લાકડીના ટેકે ટેકે ઠબૂક ઠબૂક ગાર્ડનના બાંકડે આવીને બીજા અશક્ત ઘોડોઓ સાથે આખરી સવારની રાહો જોવાની છે.

સિક્સર

ઇલેક્ટ્રિનિક્સની કોઇ પણ ચીજ ખરીદો – ટીવી, મોબાઇલ, કમ્પ્યુટર, લેપટોપ ! લઇ લીધાં પછીની ૧૫ મિનિટમાં જ માર્કેટમાં તદ્દન નવું મોડેલ આવી જાય છે ને ખરીદીનો પસ્તાવો થાય છે.

આવા પસ્તાવા તાજેતાજી કન્ય (કે વર) પસંદ કરી લીધા પછી ય થાય છે !

એન્કાઉન્ટર

* ગુજરાતીઓ માટે ઇન્ડિયન ક્રિકેટની હાર–જીત એટલે શું?

– ચાર શબ્દો કાયમ વપરાય ‘હું તો પહેલેથી કહેતો’તો!’

(પૂનમ દવે, જામનગર)

* સુપ્રીમ કોર્ટે કેવો ચુકાદો આપ્યો ? વ્યભિચાર ગુનો નથી !

– શાંતિ રાખો. આની પહેલાં હોમોસેક્સ્યુઆલિટી અંગે ઐતિહાસિક ચુકાદો આપ્યો. હવે વ્યભિચાર માટે... એક જમાનો આવશે કે, પુરુષો પોતાની ઉપર બળાત્કાર થાય તો ફરિયાદ નહીં કરી શકે !

(જગતનારાયણ મહેતા, સુરત)

* આમ તો હું 53નો છું, પણ મારે વધુ યુવાન દેખાવું છે, તો શું કરું ?

– હરવા–ફરવાનું 70 પ્લસના કાકો સાથે રાખો.

(વિનયચંદ્ર વોરા, મુંબઇ)

* આ વર્ષે ગુજરાત વરસાદ વિહોણું રહ્યું...!

– શિયાળામાં નિરાંત ! સ્વેટરો કે શોલ કાઢવી નહીં પડે.

(વિભૂતિ શાહ, અમદાવાદ)

* ઘરમાં કાચના ટુકડા વેરાય ને વાગી જાય... એનાથી બચવાનો કોઇ ઉપાય ?

– કાચના ટુકડાઓને બેન્ડ–એઇડથી સાંધવા બેસી જાઓ.

(હિરેન પ્રમુખ પટેલ, અમદાવાદ)

* મારે અમેરિકા જવું છે... શું કરવાનું ?

– જવાનું.

(પ્રયાગી ચંદ્રચુડકર, વડોદરા)

* અમે ત્રણ દોસ્તો એક જ છોકરીના પ્રેમમાં છીએ. શું થશે ?

– બે બચી જવાના.

(સઘુરામ સાવલિયા, અમરેલી)

* ઘણાં લોકો પોતે જ સવાલ પૂછી પોતે જ જવાબ આપે છે... એને શું કહેવાય ?

– ચલો, બીજો સવાલ...!

(નિકુલ મુકુંદ પાઠક, જામનગર)

* અમદાવાદમાં લારીગલ્લા હટાવવાનો અને પાર્કિંગ સીધું કરવાનાં ઝનૂનો ક્યાં ગયાં ?

– બસ. હવે સી. જી. રોડ પર ટ્રેક્ટરો, ટ્રેઇલરો અને ટ્રેનના ડબ્બાઓ પાર્ક કરવા દેવાની માંગ ઊઠી છે.

(કૌશલ પંકજ વ્યાસ, અમદાવાદ)

* ઘણા લોકોને ડુંગળી છોલતા આંખમાંથી પાણી નીકળે છે... કોઇ ઉપાય ?

– કોઇની સાથે લાગણીના આટલા ઊંડા સંબંધો રખાય જ નહીં !

(હેતલ જાની, અમદાવાદ)

*  પાકિસ્તાન સાથે વોર ક્યારે ?

– રાહુલને દુ:ખ થાય એવા સવાલો ન પૂછો.

(વિવક્ષા જરીવાલા, સુરત)

* મચ્છરો ‘ગુનગુનગુનગુન...જ’ કેમ  કરતાં હોય છે ?

– એ લોકો એટલું જ ભણ્યા હોય છે !

(વૈભવ ભુપેન્દ્ર દવે, ભાવનગર)

* તમને કયા પ્રતિષ્ઠિત એવોર્ડની પ્રતીક્ષા છે ?

– એકેય નહીં... એટલા માટે કે, મને ‘ભારત રત્ન’ પણ મળે, તો એ પછીના લેખોમાં મારૂં સાહિત્ય સુધરી જવાનું નથી.

(ક્રિષા પંકજ દવે, સુરેન્દ્રનગર)

* કમ્પ્યુટર–મોબાઇલમાં ‘ઓટો–કરેક્ટ’ની સગવડ હોય છે... આવી સગવડ વાઇફોમાં ન મૂકાવી શકાય ?

– એના માટે હિંમત જોઇએ... પણ મોબાઇલ આપણા માથે ફટકારવાથી બધું ‘ઓટો કરેક્ટ’ થઇ જશે.

(વિનુભાઇ કડોદરા, નડિયાદ)

* કોઇ શોપિંગ મોલમાં જૂની પ્રેમિકા મળી જાય તો શું કરવું ?

– એનું શોપિંગ બિલ આપણા હાથમાં પકડાવી ન દે, એનું ધ્યાન રાખવું.

(અનવરઅલી ફતેહઅલી નાસગર, વડોદરા)

* શું 40– પછી સ્ત્રી પ્રેગનન્ટ થઇ ન શકે ?

– 40– બાળકોની મા થઇ ગયા પછી આ અપેક્ષા વધુ પડતી કહેવાય.

(કીર્તનલાલ મથુરાવાલા, સુરત)

* અમદાવાદના બી.આર.ટી.એસ.ના કોરિડોરમાં હજી લારી–ગલ્લા કેમ મુકાયા નથી ?

– અત્યારે રેલવેના પાટા માટે વાટાઘાટો ચાલે છે.

(આનંદ પટેલ, અમદાવાદ)

* અમારી પાળેલી બિલાડી આખું ડાઇનિંગ–ટેબલ કૂદી જાય છે... ચમત્કાર કહેવાય ને ?

– ચમત્કાર તો તમારું ડાઇનિંગ–ટેબલ બિલાડી ઉપરથી કૂદી જાય, તો કહેવાય.

(લાવણ્યા અનુભાઇ શાહ, વડોદરા)

* સૌજન્ય (ડીસન્સી) એટલે શું ?

– માથાના વાળ ઊભા થઇ જાય એવી હોરર–સ્ટોરી કોઇ ટાલિયાને ન કહો, એ !

(પલક પંકજ સોની, અમદાવાદ)

* હવે તો મોબાઇલમાં ‘કોન્ફરન્સ–કોલ’ની કેવી સુંદર સગવડ છે ! એકી વખતે અનેક સાથે વાત કરી શકો...

– એ ‘અનેક જણા’ દર દસમી સેકન્ડે ‘બાય’ બોલતા હોય છે... કોઇ સાંભળતું હોય તો !

(હિતેશ દવે, ધ્રાંગધ્રા)

* મારી વાઇફ મને છોડીને જતી રહી છે... બહુ દુ:ખ થાય છે. શું કરવું ?

– અમારે જતી નથી.

(પીયૂષ ધાણેધા, નડિયાદ)

* અમારા વિસ્તારમાં કૂતરાંઓ બહુ પાછળ પડે છે... કોઇ ઉપાય ?

– કોઇનામાં આટલા ઊંડા ઊતરીએ જ નહીં... ઊતરો ત્યારે આવું થાય છે ને ?

(જ્વલંત જે. સોની, અમદાવાદ)

* મલ્ટિપ્લેક્સ થિયેટરના પોપકોર્ન ખરીદવા બહુ મોંઘા પડે છે...

– બેન્કો લોન આપે એવી વિચારણા ચાલી રહી છે.

(આદિત્ય એ. ઓઝા, અમદાવાદ)

* શું તમે ઘેર યોગ કે કસરતો કરો છો ? અમારે કરવાં હોય તો શું સલાહ છે ?

– યોગનાં બે સેશનો વચ્ચે થોડો ગેપ જરૂર રાખવો... હું 3–4 મહિનાનો રાખું છું.

(પાર્થિવ પરીખ, અમદાવાદ)

* સાંભળ્યું છે કે, રોજ દસ ગ્લાસ પાણી પીઓ, તો 20 વર્ષ વધુ જીવો...

–મને 112 તો થયા.

(શ્યામજી ડી. પરમાર, કલોલ)

With Divya Bhaskar.

With દિવ્ય ભાસ્કર

‘અન–ઊપજ–લોટા’ના બચાવમાં

હવે જેનું કાંઇ ઊપજે એવું નથી, એવા લોટાને ‘અન–ઊપજ–લોટા’ અથવા તો ‘અનુપ જલોટા’ કહે છે, પણ આ ગ્રેટ ગાયકે સાબિત કરી નાંખ્યું છે કે, એનું જેટલું ઊપજ્યું એટલું ઉપાડવા માટે દેશભરના ડોહો ધંધે લાગી ગયા છે. મહેશ ભટ્ટે જ લોટાની ફોટોકોપી કઢાવી પોતાના માટે લોટી શોધી કાઢી. કાશ્મીરના ફારુક અબ્દુલ્લાને રહી રહીને સંગીતના ધખારા ઉપડ્યા ને એય કોઇ ૨૦–૨૫ વર્ષની છોકરી માટે હાર્મોનિયમ રિપેર કરાવી લાવ્યા છે. દેશભરના કાકાઓની પ્રેરણામૂર્તિ શ્રી રાહુલ ગાંધી છે, શ્રી અનુપ જલોટા છે.

ટૂંકમાં, કાકાઓ આજકાલ વિફર્યા છે. વિફરવું પડે એવું છે, કારણ કે ‘બીન કે ઝૂઠે પડ ગયે તાર’ના ધોરણે ૬૦ ઉપર પહોંચ્યા પછી ભલભલા જલોટોને ફફડાટ થઇ ગયો છે કે, આપણી વીણાના તાર છટકવા માંડ્યા છે. નવા નંખાવાય એમ નથી અને જે છે એ કેટલા ચાલે એમ છે એ તો નીવડે વખાણ. પ્રોબ્લેમ એ છે કે પોતાનું ‘જલોટાપણું’ ચકાસી જોવા માટે ૬૫–૭૦વાળી કાકીઓ કામમાં ન આવે અને યુવાન સ્ત્રીઓ તો કાકાઓ સામે જુએ પણ નહીં. લેવા દેવા વગરનું ગાર્ડનને બાંકડે બેસવા જઇ, સ્પોર્ટ્સ શૂઝ પહેરીને નીકળેલી નવીનક્કોર ડાળીઓ અને ફૂલો સાથે ચક્ષુ–વિવાહો કરીને મન અને તનને મનાવવાં પડે. ઉંમર થઇ ગઇ એટલે કોઇ વાંક વગર રાજીનામાં આલી દેવાનાં? નસીબ તગડું હોય ને હરતું ફરતું કોઇ ફૂલ ફરવા નીકળ્યું હોય તો, ‘બેટા... બેટા’થી શરૂઆત કરવાની અને અનુપ જલોટાવાળી મંજિલે પહોંચવાનું !

અલબત્ત, આમાં તો કેવળ ‘નયનસુખ’ સુધી માંડ પહોંચી શકાય. બધાને જલોટા જેવી લોટરી ન લાગે. ‘ડ્યૂ’ થયા પછી કેરમનો સ્ટ્રાઇકર રિબાઉન્ડ થઇને પાછો આવે, એમ વડીલ બાંકડે પાછા જમા થઇ જાય. લાલ રંગની ક્વીનને પામવા, સામે પડેલી કેટલી બધી કાળીઓને ‘જે શી ક્રસ્ણ..... જે શી ક્રસ્ણ’ કહેતાં સડેડાટ નીકળી જવું? જે બચી હોય એ સફેદને સાચવી રાખવાની હોય છે, પણ એય ૭૫ની તો થવા આવી અને ભગવતકૃપા એટલી કે ગાર્ડનના બાંકડે આવીને બેસવાને બદલે ઠાકોરજીના મંદિરના ઓટલે જઇ બેસે છે.

આવા, ‘તમે લઇ ગયા ને અમે રહી ગયા’ વાળા લાખો કાકાઓ અનુપ જલોટાની ઇર્ષા કરે છે. ‘રંગ દે ચૂનરિયા, શ્યામ પિયા મોરી રંગ દે ચૂનરિયા...’ પણ બાંકડે એકબીજાને મળે ત્યારે પહેલી ફરિયાદ એ હોય કે, ‘તે હું કે’તો’તો... આ બધું શોભે છે જલોટાને ? છોકરી હજી તો એની દીકરીની ઉંમરની છે ભઇ!’

જવાબમાં બીજો કાકો ઢીંચણ ઊંચો કરી, બાંકડાની ધાર ઉપર પગ મૂકીને કહેશે, ‘જાવા દિયોને ભ’ઇ ! છોડી એની માની ઉંમરની હોત તો ય જલોટો ના સુઉં કામ પાડે ? એને તો આ ઉંમરે વકરો એટલો નફો ને ?’

ત્રીજો કાકો સૂર પુરાવતો કહેશે, ‘અરે બાપા છોડોને! કેટરીના કૈફ બક્કી ભરવા આઇ હોય તારે (ત્યારે) દાઢી કરવા ના જવાય, બા ખિજાય !’

કાકાઓની ઇર્ષા કાકાઓ તો કરે, એના કરતાં જવાનિયાઓ વધારે કરે છે. વધારે જીવો એમના બળ્યા છે. જલોટાની ફિરકી ઉડાડતી ‘વોટ્સએપ’ જોક્સ મૂકી મૂકીને બળબળતી ભડાસ કાઢે છે. પેલી છોકરી જલોટા નહીં તો કોઇ બી લોટાને પરણવાની તો હતી જ (જેવાં જેના નસીબ), પણ આ લોકોને તકલીફ એ છોકરી માટે નથી, જલોટા માટે થઇ છે કે, અમે હજી તો જમીન જોવા નીકળ્યા’તા ને કાકાએ મકાનેય ચણી નાંખ્યું ?

‘એ દાળની સાથે બિસ્કુટ ખાય છે,

એમાં તારા બાપાનું શું જાય છે!’

એવો હઝલનો ટુકડો ૬૦–૭૦ વર્ષ પહેલાં તોફાની શાયર ‘બેકારે’ લખ્યો હોવાનું યાદ છે.

‘ઐસી લાગી લગન, મીરાં હો ગઇ મગન...’નાં ભજનો ગાઈને અનુપ ૨૫–૩૦ની ઉંમરવાળી સાથે ચોથા લગ્યન પતાવવાનનો, એ સાલું સહન નથી થતું...!

જો કે, હવે તો સુપ્રીમ કોર્ટે પણ જીર્યોદ્ધાર માટે ચુકાદો આપી દીધો છે કે, મીરાં ન મળે તો મગન બી ચાલે, હઓ! ‘જગ મેં સુંદર હૈ દો નામ, ચાહે ક્રિશ્ન કહો યા રામ...’

આઘાત એ વાતનો લાગે કે, નથી એમણે અનુપના ચોથા લગ્નમાં ચાંદલો કરવા જવાનું, નથી દહેજ–ડાઉરીની વ્યવસ્થા કરવાની, છતાં ભારતભરના યુવાનો એમની ‘બોન પૈણાવવાની હોય’ એવા ઝનૂન અને આઘાતથી જલોટાની પાછળ પડી ગયા છે કે, ૬૫ની ઉંમરનો કાકો અમારા માપની છોકરી લઇ જાય ? અમારું પાંત્રીસેય હજી પત્યું નથી.

તારી ભલી થાય ચમના... હાલ તો તું હેઠો બેસ. તારા ઓરતા અધૂરા રહી જાય એવું લાગે તો ૬૫–૭૦ વાળી તું ય પકડી લાય અથવા એ ઉંમરનો થાય ત્યાં સુધી ખેંચી કાઢ ને કાં તો જલોટાની જેમ વધારાના ૩–૪ લગ્નો કરીને, એની ઉંમરે કોઇ ૨૫–૩૦ વાળી ગોતી લાય ! ધ્યાન એટલું રાખવાનું કે, હાથમાં હાર્મોનિયમ પકડી રાખવાનું. આ મામલે હાલમાં હાર્મોનિયમની બોલબાલા છે. તું પેલીને હોકી કે ઊભી–ખો શિખવાડવા જઇશ તો કોઇ મંજીરાવાળો મેદાન મારી જશે. ગુરુ દત્તાત્રેયે ૨૪ ગુરુ કર્યા હતા. એમાં એક ગુરુ તો એક કૂતરોય હતો... આપણે જલોટાને ૨૫મો કેમ ન બનાવી શકીએ ? આ તો એક વાત થાય છે.

અનુપવાળા મામલે દેશભરમાંથી એકેય છોકરીએ જીવ નથી બાળ્યો, ‘અનુપ અંકલ, અમે બધીઓ મરી ગઇ’તીઈઈઈઈ ? હવે અમારા ભાગમાં ડોહા કેટલા બાકી રહેશે ? હાલમાં માંડ દિવાળી પહેલાનો ‘સેલ’ ઊઘડ્યો છે ને મહેશ ભટ્ટ, કબીર બેદી કે જલોટા યાત્રા સંઘની ધજા હેઠળ ઉપડ્યા છે, તો અમારી સાઇઝના મૂરતિયા ‘ઘરડાના ઘર’માં શોધવા જવાનું ?’

પણ આપણા વીર ભારતની શક્તિશાળી સ્ત્રીઓ કદી મહેશ ભટ્ટ કે જલોટાના નકશેકદમ પર જાય એવી નથી. સુ. શ્રી મમતા બેનર્જી, માયાવતી કે બાસમતી જેવી પ્રણામયોગ્ય સૌંદર્યાઓએ આજ સુધી પોતાના નામ ઉપર ડામર ચોપડાવા દીધો નથી. આપણાં પ્રાત:સ્મરણીય જયલલિતાએ જીવન ત્યાગ કરી દીધું, પણ લગ્ન ન કર્યાં તે ન જ કર્યાં. આ તો એ બધીઓ કોરીકટ અને પવિત્ર રહી છે એટલે બધા વટથી ફરી શકે છે.

જો કે, વાત એ સમજાતી નથી કે, ઉંમરના હિસાબે ઓલમોસ્ટ ‘પતવા’ આવેલા અનુપ જલોટાનું માર્કેટમાં હજી નામ છે તો પછી કુમારિકાઓની યાદીમાં એમ તો હજી મમતા–માયા જેવી સેંકડો કાકીઓનાં નામ કોરાધાકોડ છે, છતાં દેશના એકે ય યુવાને એમને માટે અરજી કરેલી દેખાઇ? નથી દેખાઇ... અર્થાત્ દેશમાં ૨૫–૩૦ની ઉંમરની છોકરીઓ કરતાં એ ઉંમરના છોકરાઓને એમના ભવિષ્યની ચોક્કસ ચિંતા છે. નાનું છોકરુંય રમકડું ૪–૫ વર્ષ ચાલે એવું ઇચ્છે છે.

સિક્સર

એશિયા–કપમાં ભારતની મેચ બાંગ્લાદેશ, અફઘાનિસ્તાન સામે હોય કે પાકિસ્તાન સામે, પેવિલિયનમાં દર વખતે એક બુરખાનશીં મહિલા ભારતનો તિરંગો સતત લહેરાવતી હતી. એ જો જો કરવામાં એ ત્રણે દેશો ભારત સામે હાર્યા !

એન્કાઉન્ટર : 07-10-2018

* આજ સુધી તમે સાંભળેલું સર્વોત્તમ ગીત કયું?

– આપણું રાષ્ટ્રગીત.

(આકાશ આર. અગ્રવાલ, અમદાવાદ)

* છૂટાછેડા લઇ ચૂકેલો ગોરધન ઘરની રસોઇ કેટલી વારમાં બનાવી શકે ?

– હવે એને એ ચિંતા ન હોય...! હવે તો બહારના ઓર્ડરો ઉપર પૂરતું ધ્યાન આપી શકતો હોય.

(ડો. અશ્વિન હી. પટેલ, કેટ્સકીલ–ન્યૂયોર્ક)

* ફિલ્મ ‘એક દૂજે કે લિયે’ જેવી હિટ ફિલ્મ ફરી કેમ નથી આવતી ?

– સુપ્રીમ કોર્ટના બદલાયેલા કાયદા મુજબ, ફિલ્મની વાર્તામાં ફેરફાર કરવો પડે. કમલ હાસન અને રતિ અગ્નિહોત્રીને બદલે, કમલ હાસન અને કરણ જોહર લાવવા પડે.

(નીતા જયનેન જહા, અમદાવાદ)

* સમોસા અને સમોસીને બાળક આવ્યું, એનું નામ શું પડ્યું હશે ?

– સાવ છોલો નહીં. ‘સમોસી’ તો આજ તક સમોસાને ય મળી નથી. બચ્ચા કહાં સે આયા...?

(રૂપાંગ શાહ, અમદાવાદ)

* કોઇને બ્રેડ–બટર ફળે, કોઇને પાણી–પૂરી ફળે... તમને શું ફળ્યું છે?

– ચોળાફળી.

(પાર્થિવ પરીખ, અમદાવાદ)

* મકાઇનો નાનકડો દાણો એની મમ્મીને શું પૂછતો હોય ?

– મમ્મી, ‘પોપ’ કોર્ન ક્યાં ગયા ?

(દીપેન ભટ્ટ, ભરૂચ)

* અશોકભાઇ, જેટ–પ્લેન જેવો તોતિંગ અવાજ કોણ કાઢી શકે ?

– બીજું જેટ–પ્લેન.

(હિતા કેયુર શાહ, વડોદરા)

* યુ.પી.નો કોઇ ભૈયો રિક્ષા ચલાવતો હોય, એને શું કહેવાય ?

– રિક્ષાવાળો.

(હિમાંશુ દોશી, સુરત)

* હમણાં હમણાંથી રાહુલ ગાંધીએ પોતાની સ્પીચ ઉપર સારો કાબૂ મેળવ્યો લાગે છે !

– એક આંખ પર પણ...!

(ડો. કપિ રમેશ શાહ, અમદાવાદ)

* સાસરાવાળા અને ઠાસરાવાળા વચ્ચે શું ફરક

– ઠાસરાવાળા તો ગમે ત્યારે આવે, એ ગમે.

(મેહમૂદ અનવરભાઇ, ઠાસરા)

* તમે લખવાની હિંમત કરી હતી કે, અમિતાભ બચ્ચન જેવો સન્માનનીય કલાકાર, પાચક ચૂર્ણ અને માથામાં નાખવાના તેલ જેવી પ્રોડક્ટ્સ માટે મોડેલિંગ કરીને પોતાની પ્રતિષ્ઠા ગુમાવી રહ્યો છે !

– હવે સાંભળ્યું છે કે, એ ‘મેરે અંગને મેં તુમ્હારા ક્યા કામ હૈ...’ બ્રાન્ડની પ્રોડક્ટ્સ માટે ય મોડેલિંગ કરશે.

(મહાદેવ રામકૃષ્ણ દવે, ભુજ)

* અમદાવાદમાં ટ્રાફિક અને મ્યુનિ. વાળાઓએ શરૂશરૂમાં જોર બતાવ્યું... પાછું હતું એવું ને એવું થઇ ગયું...!

– આ બતાવે છે કે, રાજકારણીઓ અને વેપારી મહાજનોના હાથ કેટલા લાંબા છે !

(એલ. એસ. વીરા, અમદાવાદ)

* આજ સુધી તમે કરેલી સર્વશ્રેષ્ઠ અને સૌથી ફાલતુ ખરીદીઓ કઇ ?

– વગર દહેજ–ડાઉરીએ કેવળ સવા રૂપિયામાં સસુરજીએ એમની દીકરી મારી સાથે પરણાવી હતી...

એ શ્રેષ્ઠ ખરીદી અને આજે એમની એ જ પ્રોડક્ટ કરોડોના હિસાબે મોંઘી પડી રહી છે.

(વિવક્ષા જયેશ જરીવાલા, સુરત)

* આ ‘અશોક’ તો હજારો વર્ષ પુરાણું નામ થઇ ગયું... કંઇક નવું લાવો ને !

– ‘રાહુલ’ નામ મને ખૂબ ગમે છે. રાહુલ ભગવાન બુદ્ધના પુત્ર હતા. પછી ખબર પડી કે, ‘અશોક’ તો એનાથીય જૂનું નામ છે... મે’કુ... રે’વા દો, તારે...!

(જન્મેજય વોહરા, રાજકોટ)

* શરીરનો કયો ભાગ ગુમાવવાથી કોઇ નુકસાન થતું નથી?

– આમ તો સીધો જવાબ છે, માથાના વાળ... પણ હવે એ બધો માલ ખાલી થવા આવ્યો છે, એમાં નુકસાન જ નુકસાન છે.

(પારુલ દીપક મહેતા, અમદાવાદ)

* ટી.વી. પર આવતી સૌ  થી વધુ ઘૃણાજનક જાહેરખબર કઇ લાગે છે ?

– ઇંગ્લેન્ડ સામે ઇન્ડિયા ટેસ્ટ સીરિઝ બૂરી રીતે હારી ગયું, એના કરતાં હેમા માલિનીના અશુદ્ધ પાણીએ બોર કરી કરીને બહુ નવડાવ્યા...!

* ભૂલમાં તમારાથી કોઇને ખોટો ‘વોટ્સએપ’ મોકલાઇ ગયો છે ?

– હા, ફક્ત એક જ વાર, મારા તમામ મિત્રોને મેસેજ મોકલ્યો હતો... ‘મને કોઇ વોટ્સએપ’ મોકલવો નહી...

... ને આજ સુધી રોજના સરેરાશ 500–મેસેજો આવે જાય છે.

(વનરાજસિંહ આડોદરા, ભરૂચ)

* સ્ટેજ ઉપર અચાનક તમે શરમાઇ જાઓ, એવો કોઇ બનાવ કદી બન્યો છે ?

– શ્રોતાઓ શરમાઈ ગયાના હજારેક દાખલા છે.

(કૃતાર્થ પરમાર, મોટી જીવડી)

* તમને ડાન્સ કરવો ગમે છે ? ડાન્સ કરવામાં તમારી રેગ્યુલર સ્ટાઇલ કઇં ?

– ને આવડતો નથી, પણ ‘બોલ ડાન્સ, મારી દ્રષ્ટિએ સૌથી ‘કલ્ચર્ડ’ સ્ટાઇલ છે.’

(મીના રમેશ દવે, જામનગર)

* અશોકભાઈ, તમારા જીવનનું એવું કયું રહસ્ય છે, જે હજી સુધી કોઇ જાણતું નથી ?

– એ જ કે... આજ સુધી હું ચાલી કેવી રીતે ગયો ?

(પ્રદીપ ઠાકોર, અમદાવાદ)

* તમને ભૂતપ્રેતની બીક લાગે છે ખરી ?

– અમારે લોકોને અંદરોઅંદર એવા કોઇ વેરઝેર ન હોય.

(રોનક શાહ, અમદાવાદ)

* તમારા Wi-Fiનો પાસવર્ડ શું છે ?

– મને તો મારી Wifeના પાસવર્ડની ય ખબર નથી. ‘કેમ મોડું થયું ?’ એ એનો પાસવર્ડ હશે.

(લીલાવતી શિણોલ, અમદાવાદ)

* તમારી જિંદગીનું છેલ્લું કામ પહેલીવાર ક્યારે અને કયું કર્યું હતું ?

– હમણાં એક શોના ઓડિયન્સને પૂછ્યું હતું, ‘તમારી દ્રષ્ટિએ દેશ પહેલો કે ધર્મ પહેલો ?’ જવાબમાં 700ના ઓડિયન્સમાંથી કોઇ ચાર–પાંચ શ્રોતાઓએ દેશ માટે હાથ ઊંચો કર્યો હતો.